Als een geknakte bloem

 

 

Alsof er niets aan de hand is

Er wordt gelachen, de zon schijnt, de vogeltjes fluiten en er is geen ‘vuiltje’ aan (lees: in) de lucht. Ik zit op een terras met een collega. Het lijkt alsof er nooit iets is gebeurd. Maar de tafels, die 1,5 meter uit elkaar staan, verraden een nieuwe werkelijkheid. We kijken naar de mensen. Een enkeling draagt een mondkapje en bij sommigen hangt het onder de kin als een kleurrijke baard. In tijden van corona is veel veranderd. En eerlijk is eerlijk, met regelmaat word ik nog wakker en ik vraag mij dan af of ik alles heb gedroomd. Zeker wanneer de zon schijnt en de vogels fluiten. Of als de mensen weer door de stad kuieren alsof er niets is gebeurd.

 

Een collega in levende lijve

Afgelopen week zag ik, na lange tijd, een collega op straat. Een aantal keren hadden we contact gehad via beeldbellen. Het was fijn om haar weer eens in levende lijve te kunnen zien. Sowieso zie ik als coach de mens het liefste in persoon. Lichaamstaal, reacties en beleving zie je het beste tijdens fysiek contact. Een mens is een open boek en het lezen ervan lukt nauwelijks bij alleen het zien van het hoofd en de schouders op een scherm. Nee, het menselijk lichaam vormt een compleet plaatje samen met de geest.

Geen waardig afscheid

Enfin, zoals ik al zei sprak ik mijn collega. Toen ik vroeg hoe het met haar ging, begon ze te vertellen en haar gezicht vertrok. In haar directe omgeving waren gelukkig geen coronagevallen. Wel had er een begrafenis plaatsgevonden van een tante die overleden was aan een zwak hart. Het was haar favoriete tante, jong van geest en altijd opgewekt. Ze hadden een fijne band. Het overlijden had mijn collega erg geraakt. Tot overmaat van ramp mocht ze i.v.m. corona niet bij de begrafenis aanwezig zijn. Ze had door het gemis van een waardig afscheid alle realiteitszin verloren. Ruimte om afscheid te nemen was er niet geweest. Met een kaarsje had ze de dag van de begrafenis thuis in stilte haar lieve tante herdacht. Een verregende dag, die somberder leek dan ooit.

Somberheid

Het sombere gevoel kon ze maar niet van zich afzetten. Het was ook een onbestendig gevoel van onzekerheid waardoor ze         ’s nachts vaak wakker schrok. De angst sloeg haar dan om het hart. Soms huilde ze zich in slaap. Ze vroeg zich af of deze periode lang zou gaan duren. Een nieuwe tijd, zo onwerkelijk. Wat was er aan de hand met de wereld? Iedere dag hoorde ze op tv over de doden. Met de bosjes vielen mensen om.

De beelden

Uiteraard hebben we ze nog allemaal op het netvlies, de verschrikkelijke beelden van vergeten dode lichamen in Amerika. De lege straten in de grote steden. En van de mensen in verzorgingstehuizen die geen fysiek contact meer hadden met hun naaste familie. Ofschoon ze niet wisten hoe lang hun eigen leven nog zou duren, werden ze afgezonderd van de buitenwereld, die toch al zo klein was. Spookachtig, als uit een film gegrepen, zo leek het. Maar nee, het was de werkelijkheid. Politiek, oorlogen en hongersnoden leken te verbleken bij deze pandemie.

De hartstocht van het werk

En dan was er nog haar baan. Hoe kon ze als bezigheidstherapeut haar werk nog doen? Ze had deze baan ooit gekozen uit liefde voor creativiteit en omdat ze van mensen hield. Helpen stond bovenaan op haar lijstje. Met hartstocht deed ze altijd haar werk. Tot die bewuste dag in maart. Alles werd stilgelegd. Wekenlang. Ze had inmiddels het gevoel dat ze niet meer de oude was. Ze had een flinke knauw gekregen. ‘Als een geknakte bloem’, zo beschreef ze zichzelf.

Coaching

Ik bood aan om haar te coachen. Voorwaarde was wel dat ze eerst bij zichzelf moest nagaan of ze dat wilde. Want we waren immers collega’s. Na een week belde ze mij op. ‘Ik wil dat onbestendige gevoel kwijtraken’, zei ze. ‘Het dagelijkse functioneren wordt erdoor belemmerd, ik ben niet meer wie ik was en dat is eng’, vulde ze aan.

En zo nodigde ik haar uit voor een intakegesprek.

Lees het vervolg van de coaching in mijn volgende blog.

2 gedachten over “Als een geknakte bloem

  1. Katja Verharen Beantwoorden

    Bij het lezen van deze blog, herken ik veel. Zelf heb ik ook in deze coronatijd geen afscheid kunnen nemen bij het overlijden van twee dierbaren.
    Het leven voelt vaak zo onwerkelijk het ene moment loop je door de stad en lijkt er idd niets aan de hand en het volgende moment zit je in de trein voor de eerste keer met mondkapje, overigens een hele nare ervaring mijn bril was gelijk beslagen en ik heb er een fikse hoofdpijn aan over gehouden.
    Ik vind het geruststellend te weten dat coaching bestaat, iemand die met je meedenkt als je even door de bomen het bos niet meer ziet. Of alles samen met je op een rij kan zetten als je leven een achtbaan lijkt.
    Suc6 Anja je bent een kanjer!

  2. Anja Snijders Bericht auteurBeantwoorden

    Beste Katja,

    Bedankt voor je openhartige reactie.
    Coaching kan inderdaad helpen bij depressie, burn-out of bij levensvragen. Het is geen medicijn, maar helpt de puzzelstukken op de plaats te leggen. Vereiste voor coaching is dat een cliënt zelf gecoacht wil worden en dat er een klik is tussen coach en coachee. Als dat het geval is kan gewerkt worden aan veerkracht en het beter leren omgaan met verschillende situaties.

    Gr. Anja Snijders-Mahr

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *